 Wspólnota Emmanuel Szczecin |
|
|
Strona Główna Plan Spotkań Modlitwa do Maryi Nowenna O Wspólnocie Statut Kronika Intencje Misje Dzieci Młodzież Małżeństwa Kapłani Celibatariusze Emmanuel w Polsce Emmanuel na świecie Linki Kontakt |
WPROWADZENIE
I. WSPÓLNOTA EMMANUEL ZASADY DOTYCZĄCE WSPÓLNOTY EMMANUEL I. CHARAKTER I CEL WSPÓLNOTY1. Wspólnota gromadzi wiernych (Christi Fideles) wszystkich stanów życia, którzy pragną razem zaangażować się w życie kontemplacyjne i apostolskie w łonie Kościoła Katolickiego. Wszyscy członkowie, świeccy i duchowni, uznają się wzajemnie za braci i siostry w Chrystusie, jako obdarzeni tym samym powołaniem do świętości i do głoszenia Ewangelii. Każdy z nich pragnie realizować to powołanie zgodnie z własnym stanem życia i rodzajem posługiwania. Podejmują zadanie stworzenia razem Wspólnoty i przyrzekają sobie w ramach tej Wspólnoty aktywną pomoc materialną, braterską i duchową ze względu na uświęcenie i głoszenie Królestwa Bożego. 2. Zgodnie z duchem opisanym we Wprowadzeniu łaski Adoracji, Współczucia i Ewangelizacji, do których dąży Wspólnota mają swoje źródło w sakramentach, szczególnie w Eucharystii i Sakramencie Pojednania, w modlitwie osobistej i wspólnotowej, w otwarciu serca na działanie Ducha świętego, w zawierzeniu Maryi Pannie, Matce Emmanuela. 3. Wspólnota, poprzez życie braterskie i wspólnie podejmowane działania, dąży do uświęcenia swoich członków i ich uczestnictwa w "ogólnym, apostolskim celu Kościoła". Uczestnictwo w misji Kościoła włącza Wspólnotę w ewangelizację wierzących i niewierzących, osób i kultury, w służbą chorym i ubogim, promocję tego, co prawdziwie ludzkie i duchowe, rodzinne i społeczne. Wszystkie te działania: kulturowe, charytatywne czy społeczne, podejmowane są wyłącznie w Imię Jezusa Chrystusa i towarzyszy im zawsze głoszenie Dobrej Nowiny. Wykonywane są one w świetle nauki Kościoła, w ufnym poddaniu Magisterium i w łączności z wiarą Kościoła Katolickiego. 4. Wspólnota jest w Kościele prywatnym stowarzyszeniem wiernych posiadającym osobowość prawną. Rządzona jest przez swoich własnych odpowiedzialnych, w autonomii uznanej przez powszechne prawo kościelne, zwłaszcza zawarte w artykułach 215, 298-311 i 321-329 Kodeksu Prawa Kanonicznego, zgodnie z normami określonymi przez niniejsze Statuty. Życie i aktywność apostolska Wspólnoty poddane są nadzorowi Stolicy Apostolskiej, a na poziomie diecezjalnym - Ordynariuszowi miejsca działalności, na miarę podejmowanych tam działań (kanon 305). II. CZŁONKOWIE, OKRES PRÓBNY, ZAANGAŻOWANIE 5. Członkami Wspólnoty mogą stać się osoby ochrzczone i bierzmowane w Kościele Katolickim, pełnoletnie w rozumieniu prawa kanonicznego i państwowego, po przynajmniej dwuletnim okresie próbnym, żyjące zgodnie z duchem Wspólnoty i jednoznacznie przyjęte przez Moderatora i Radę, lub upoważnionych do tego ich lokalnych przedstawicieli. Żaden z kroków, ani konsekracja czy zaangażowanie, o których mowa w obecnych Statutach, zarówno we Wspólnocie Emmanuel, jak i w Bractwie Jezusowym, nie zobowiązuje pod groźbą grzechu. 6. Wspólnota gromadzi przedstawicieli wszystkich stanów życia (por. kanon 298 i 307 Kodeksu Prawa Kanonicznego): osoby świeckie żyjące w małżeństwie lub samotne, mężczyzn i kobiety ślubujące celibat dla Królestwa Bożego, diakonów stałych, kapłanów, diakonów przygotowujących się do kapłaństwa i seminarzystów, zakonników i zakonnice. 7. Księża diecezjalni mogą wstępować do Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego za pisemną zgodą swojego biskupa. 8. Osoby zakonne lub zaangażowane w życiu konsekrowanym, w znaczeniu określonym przez kanony od 573 do 746 Kodeksu Prawa Kanonicznego, mogą być przyjęte do Wspólnoty Emmanuel jako stowarzyszone (lub ewentualnie jako pełnoprawni członkowie) z poszanowaniem obowiązków właściwych ich Instytutowi, za zgodą swoich przełożonych wyrażoną na piśmie. 9 . Ochrzczeni nie-katolicy nie mogą podjąć normalnego zaangażowania we Wspólnocie. Mogą oni jednak brać udział w życiu i łaskach Wspólnoty jako "bracia stowarzyszeni", jeśli: rozeznają, że Bóg powołuje ich do tej Wspólnoty, deklarują gotowość uszanowania Kościoła Katolickiego w jego Tajemnicy, tożsamości, nauczaniu i praktykach sakramentalnych, mogą uczestniczyć w sposób znaczący w łaskach Wspólnoty, w jej życiu i wymaganiach, łącząc to z szacunkiem i wiernością należną Kościołowi, do którego należą. W tym duchu przejdą czas próbny i będą włączeni jako "bracia stowarzyszeni" zgodnie z procedurą analogiczną do określonej w artykule 5. Za zgodą Moderatora mogą się zaangażować w sposób szczególny, który określa ich udział w życiu wspólnotowym i poszanowanie więzów łączących ich z ich Kościołem. Nie będą należeć do władz Wspólnoty i nie otrzymają zadań związanych z formacją. 10. Do Wspólnoty należą: członkowie w okresie próbnym, członkowie zaangażowani, członkowie stowarzyszeni na szczególnych prawach, członkowie konsekrowani w Bractwie Jezusowym, co zostanie wytłumaczone poniżej. Osoby, którym bliskie są cele i duchowość Wspólnoty, a nie mogą z przyczyn ważnych i od nich niezależnych spełniać wszystkich wymagań, mogą zostać dopuszczone przez Międzynarodową Radę do zaangażowania jako Przyjaciele Wspólnoty Emmanuel. Okres próbny 11. Zaangażowanie poprzedzone jest minimum dwuletnim okresem próbnym, zawierającym etapy określone zwyczajowo lub przez wewnętrzne ustalenie, w obu przypadkach zatwierdzone i podlegające zmianie za zgodą Rady. Etapy okresu próbnego rozpoczyna się za zgodą Moderatora lub jego regionalnego przedstawiciela i po konsultacji z Radą. 12. Osoby przygotowujące się do chrztu mogą rozpocząć okres próbny, ale nie mogą podjąć zaangażowania. Zaangażowanie 13. Zaangażowanie we Wspólnocie Emmanuel podejmuje się na okres jednego roku. Odnawia się je corocznie. Zaangażowanie i jego odnowienie ma miejsce przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, w obecności Moderatora lub jego przedstawiciela i, jeśli to możliwe, członków Rady. Zawiera ono następującą formułę: "...podejmuję zaangażowanie we Wspólnocie Emmanuel..." III. ŻYCIE, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁONKÓW 14. Członkowie Wspólnoty Emmanuel zobowiązują się do braterskiego życia kontemplacyjnego i apostolskiego w świecie, w życiu codziennym. 15. Członkowie Wspólnoty Emmanuel zobowiązują się, na ile to możliwe, do: codziennej dłuższej Adoracji (o ile to możliwe - Adoracji Najświętszego Sakramentu), codziennego uczestnictwa w Eucharystii. Dla kapłanów - codzienne sprawowanie Eucharystii, codziennej modlitwy uwielbienia, odprawianej w radości i jeśli możliwe - razem z innymi, regularnego przystępowania do Sakramentu Pojednania. 16. Członkowie Wspólnoty Emmanuel włączają się w życie wspólnotowe, które sprzyja praktykowaniu adoracji, współczucia i ewangelizacji. Życie wspólnotowe dostosowane jest do form aktywności i okoliczności codziennego życia każdego z członków. Istnieją "domostwa" wspólnego zamieszkiwania lub nie, stosownie do sytuacji. W "domostwach" istotną wagę przywiązuje się do braterskiego dzielenia się, uświęcenia i życia apostolskiego. Rytm i rodzaj spotkań są ustalone przez Radę. Zasadniczo, raz w miesiącu każdy bierze udział w dużym spotkaniu wspólnotowym (na przykład sobota po południu i niedziela). 17. Aby móc żyć życiem i duchem wspólnotowym, kapłani i diakoni uczestniczą także w "domostwach", we własnym gronie, albo razem z osobami innego stanu życia. Wówczas najlepiej aby byli to bracia i siostry z Bractwa Jezusowego. Podobnie w przypadku osób żyjących w celibacie dla Królestwa Bożego. 18. W żadnym wypadku nie może zaistnieć wspólne zamieszkiwanie osób różnej płci żyjących w celibacie. Autonomiczne mieszkania, nawet jeśli znajdują się w tym samym budynku, rozumiane są jako odrębne miejsca zamieszkania. 19. Każdy z członków Wspólnoty identyfikuje się z linią postępowania zaproponowaną przez Moderatora i Radę. Idąc za ich wskazaniami, bierze udział, na miarę swoich możliwości, w działalności apostolskiej zaproponowanej przez Wspólnotę oraz w służbach. 20. Każdy z członków korzysta z modlitwy i porad braci. Zgodnie z prawem powszechnym, każdy jest wolny w wyborze spowiednika lub przewodnika duchowego, nie naruszając w ten sposób dyscypliny Wspólnoty. Na swojej drodze wspólnotowej każdy jest wspomagany przez osobę akompaniatora, w zasadzie odrębną od jego odpowiedzialnego za "domostwo" lub służbę, którą pełni. Wybór i akceptacja akompaniatora dokonuje się w uzgodnieniu z odpowiedzialnymi za Wspólnotę. Musi to być osoba tej samej płci. 21. W zależności od możliwości i zobowiązań rodzinnych, każdy oddaje słuszną dziesięcinę, w wysokości ustalonej przez niego i uzgodnionej ze Wspólnotą. 22. Wspólnota wskazuje swoim członkom zasady życia i formacji wspólnotowej oraz zapewnia im środki tej formacji. Jest to formacja biblijna, teologiczna i duchowa, zgodna z duchem Soboru Watykańskiego II oraz, w ogólności, z tym, czego naucza Kościół. Służy ona także pogłębieniu mistycznego życia kontemplacji i działania zgodnego z charyzmatem właściwym Emmanuelowi. 23. Cała Wspólnota jest misyjna. Niektórzy członkowie mogą na własną prośbę, a przynajmniej za ich zgodą, zostać wysłani do innych diecezji lub krajów. W takim wypadku, oddanie się do dyspozycji w Bractwie Jezusowym poprzedzi lub będzie towarzyszyć wysłaniu na misję. IV. DYSPOZYCJE DOTYCZĄCE OSÓB DUCHOWNYCH 24. Kapłani i diakoni, członkowie Wspólnoty Emmanuel, inkardynowani są przez Biskupów i Ordynariuszy, którzy zgadzają się na obecność Wspólnoty w ich diecezjach zgodnie z obecnymi statutami. 25. Za kwestie związane ze specyfiką posługi duchownych odpowiedzialny jest kapłan ze Wspólnoty, członek Międzynarodowej Rady. Razem z Radą czuwa nad tym, aby duchowni, którzy należą do Wspólnoty żyli zgodnie z podjętymi zobowiązaniami wspólnotowymi w całym ich radykalizmie i utrzymywali wysokie wymagania życia duchowego. 26. Formacja członków Wspólnoty Emmanuel przygotowujących się do kapłaństwa prowadzona jest zgodnie z kanonami 232 do 264. Ostateczna odpowiedzialność za nią spoczywa na Biskupie lub Ordynariuszu, który zgadza się na inkardynację. Warunki i miejsce formacji ustalane są w porozumieniu z Radą Wspólnoty. Formacja ta od samego początku zawiera konkretne wymagania związane z przynależnością do Wspólnoty Emmanuel w zakresie właściwego jej sposobu życia wspólnotowego, duchowości, życia apostolskiego i misyjnego w jedności ze świeckimi. Cechy te tworzą charyzmat właściwy Wspólnocie Emmanuel i to ona jest za nie odpowiedzialna. Szczegółowe porozumienia określają sposoby zastosowania tego w praktyce. Formacja diakonów dokonuje się zgodnie z tymi samymi zasadami. 27. Opinia Wspólnoty, włączonej w formację, brana jest również pod uwagę. Ksiądz ze Wspólnoty odpowiedzialny za kwestie dotyczące posługi kapłańskiej pozostaje w regularnym kontakcie z Rektorem Seminarium lub domu formacyjnego. W ramach badań wymaganych w kanonie 1051, ksiądz ze Wspólnoty odpowiedzialny za posługę duchownych przedstawia Biskupowi umotywowaną opinię oraz sprawozdanie na temat kandydata do święceń, zawierające zwłaszcza świadectwa o jego życiu we Wspólnocie. Ksiądz ten będzie obecny podczas święceń, aby w imieniu Wspólnoty zaświadczyć przed Biskupem o zdatności kandydata. 28. 1o Duchowni, kapłani i diakoni, zaangażowani we Wspólnocie Emmanuel, mają takie same prawa i obowiązki, jak inni członkowie: życie braterskie, kontemplacyjne i apostolskie wraz z Adoracją i celebracją Eucharystii, poranna modlitwa uwielbienia - w miarę możliwości wspólnotowa - akompaniament, uczestnictwo w "domostwie" i spotkaniach wspólnotowych, oddawanie słusznej dziesięciny, identyfikacja z linią postępowania zaproponowaną przez Moderatora i Radę, uczestnictwo w działalności apostolskiej i służbach Wspólnoty. 2o Duchowni są inkardynowani do diecezji, z uszanowaniem ich przynależności do Wspólnoty. Biskup, inkardynując przez święcenia diakona lub kapłana - członka Wspólnoty Emmanuel, akceptuje jego zaangażowanie wspólnotowe zgodnie z obecnymi statutami; podobnie w przypadku, gdy duchowny już inkardynowany za zgodą Biskupa wstępuje do Wspólnoty (por. art. 7). 3o Miejsce pracy duchownych wyznaczane jest przez Biskupa po zasięgnięciu opinii Moderatora Wspólnoty Emmanuel. Przy podejmowaniu decyzji uwzględnia się charyzmat właściwy Wspólnocie oraz możliwość prowadzenia życia i apostolatu wspólnotowego. 4o Na mocy porozumienia między Biskupem i Moderatorem część posługi i czasu każdego księdza lub diakona poświęcona jest dziełom własnym Wspólnoty, za co odpowiedzialność ponosi Moderator. Czas ten jest wyznaczony w następujący sposób: - kapłan może służyć na zmianę przez pewien czas diecezji, a następnie działom właściwych Wspólnocie; - lub ksiądz część swojego czasu poświęca misji diecezjalnej, będąc w pozostałej jego części do dyspozycji dzieł własnych Wspólnoty. Ogólnie, należy starać się zachować proporcję jednej trzeciej czasu dla Wspólnoty i dwóch trzecich dla diecezji. Moderator jest zobowiązany do zdawania regularnie sprawozdania Biskupowi inkardynującemu o kapłanach, którzy są skierowani na jakiś czas do własnej działalności misyjnej Emmanuela. 5o Przydzielając misję stałym diakonom bierze się przede wszystkim pod uwagę ich sytuację rodzinną i zawodową, z drugiej strony ich możliwie największe włączenie w dzieła apostolskie samej Wspólnoty. V. SZCZEGÓLNE ROZPORZĄDZENIA DOTYCZĄCE CELIBATU DLA KRÓLESTWA BOŻEGO 29. Mężczyźni i kobiety, członkowie Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego mogą otrzymać łaskę oddania siebie całkowicie w celibacie dla Królestwa, realizując pełniejszą osobistą dyspozycyjność do Adoracji, współodczuwania i ewangelizacji, zgodnie z charyzmatem właściwym Wspólnocie Emmanuel. Podjęcie celibatu wiąże się z życiem w duchu rad ewangelicznych, ubóstwa i dyspozycyjności. Dokonuje się ono w ramach Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego. 30. Zaangażowanie w celibacie dla Królestwa zostaje podjęte, po koniecznym rozeznaniu, na okres trzech lat i jest odnawialne. Może być także definitywne. Bracia i siostry ze Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego są pierwszymi świadkami podjęcia tego zaangażowania. Podejmują się także szanowania i wspierania takiej osoby na jej drodze. 31. Reguła życia zatwierdzona i sprawdzona przez Radę na wniosek odpowiedzialnych za kwestie związane z życiem celibatariuszy dla Królestwa określa zasady szczególne dla tego stanu życia, z jednej strony dla kobiet, z drugiej dla mężczyzn. 32. Moderator za zgodą Rady deleguje mężczyznę i kobietę odpowiedzialnych za specyficzne kwestie dotyczące życia w celibacie dla Królestwa. Są oni wybierani z grona celibatariuszy konsekrowanych. Czas trwania tej odpowiedzialności jest trzyletni, z możliwością odnowienia. Może być on także zakończony na tych samych warunkach (por. art. 42). VI. WŁADZE 33. Wspólnota Emmanuel i Bractwo Jezusowe mają wspólnego Moderatora, Międzynarodową Radę Wspólnoty Emmanuel i Radę Bractwa Jezusowego. Niektóre zasadnicze kwestie dotyczące Wspólnoty pozostają w gestii Rady Bractwa (por. art. 47). Wspólnota Emmanuel jest kierowana przez Moderatora, któremu towarzyszy Międzynarodowa Rada. Komitet Konsultacyjny powoływany jest przez te instancje. Międzynarodowa Rada wybierana jest przez Kolegium modlitwy i wyborów, zaś Moderator przez Międzynarodową Radę. 34. Rada wyznacza prowincje wspólnotowe. Mogą one obejmować cały kraj lub nawet wychodzić poza jego granice, w zależności od liczby osób, zakresu działalności i stopnia rozwoju lokalnej Wspólnoty. 35. Prowincja wspólnotowa zarządzana jest przez koordynatora prowincji, wyznaczonego przez Moderatora za zgodą Międzynarodowej Rady. Normalny czas trwania jego funkcji wynosi trzy lata i jest odnawialny. Może być też skrócony. |